باران

X

باران

من خواب دیده ام همه بیدار شده ایم.چه کابوس قشنگی!!


گاهی برای سرودن شعر باید به دنبال بهانه ای بود و گاهی برای نسرودن آن . و این کاری است بس دشوار.این نوشتار را حرف تازه ای برای گفتن نیست و حرف تازه ای برای گفتن نیست.اما هر چه هست "از هر زبان که می شنوم نامکرر است".بخشی ازعاشقانه ای ست که سالها زیر لب زمزمه می کردم برای کسی که نمیدانستم کیست.تا اینکه در پرسه های شاعری ام او را یافتم. کاش کاری بود در خور تا بدینصورت تقدیمش می کردم به: نادر ابراهیمی-به خاطر هلیا احسان رنجبر فهلیانی- به خاطر هلیا مسعود هوشمندی –به خاطر هلیا و به هلیا ***************** شعرهایت را اگر قطره قطره در کام تشنه ام نریزی شاعر می میرد. شاعری که ترانه هایش را از یاد برده باشد مرده است. باد ترانه های مرا با خود برد. بچه که بودیم بادبادک هایمان را به او سپردیم و رویاهامان را ، بزرگ شدیم خاطره هامان را ولحظه لحظه شعرهامان را، و بزرگتر می شویم وقتی خودمان را هم. من گمشده ای دارم که بازش می یابم اگر قطره قطره شعر هایت را در کام تشنه من بریزی. من دوباره گل می دهم سرخ و سفید و سرخ مثل گلهای پیراهنت در گلدان کنار پنجره ام. من دوباره شاعر می شوم و چشمانت را از لحظه ها از خاطره ها از باد می گیرم. بهار را به آشیانه ام ، یک آسمان پرواز را به تو هدیه می کنم اگر این ترانه رنگ چشمان تو باشد. پرنده ای که آسمان را از یاد برده باشد مرده است.
+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم تیر 1386ساعت 1:35 توسط حسن رضایی \|

	در من ...
*در من تابوت همه کسانیست* *که روزگاری شاد در من رقصیده اند:* *دخترکانی که ناله باد را* *از میان ستونهای سینه من* *شنیدند* *اما نهراسیدند* *و پسرکانی* که *سقف خانه را دیوار کردند* *در مقابل باد* *غافل از انکه* *بعد از باد باران می آید.* ***** در من جغدی آشیان کرده است ساکت و عبوس و چقدر دل میسوزانم بر او و آشیانه اش چرا که تنها من می دانم در ویرانه ها چه سکوتی بیداد می کند**
+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم آذر 1385ساعت 12:14 توسط حسن رضایی \|


اي بس که نباشيم و جهان خواهدبود نی نام زما و ني‌نشان خواهد بود زين پيش نبوديم و نبد هيچ خلل زين پس چو نباشيم همان خواهد بود خیام به زیبایی بهانه ای قشنگ برای غیبت کبری ما آماده کرده است.فعلا با یک کار از خودم و یک کار از خسرو گلسرخی به روزم تا ببینیم...... به مهدی مزارعی که نمی داند من چند نفرم(تا بداند خودم هم نمی دانم) !!!!! من دو نفرم: یکی خودم و دیگری خودم اولی را خوب نمی شناسم ولی دومی آنجا زیر درخت بید هر روز با دو استکان چای و یک کاغذ و قلم در انتظار کسی است که من تازگیها فهمیده ام همان شخص نا شناس اولیست. * هیمه. نه ان که فکر کنی سرد است که من در تهاجم کولاک, یکجا تمام هیمه های جهان را انبار کرده ام در پشت خانه ام... و در تفکر یک باغ آتشم به تنهایی ! من هیمه ام برادر خوبم , بشکن مرا, برای اجاق سرد اتاقت آتشم بزن. من هیمه ام برادر خوبم..... خسرو گلسرخی_مجموعه "ای سرزمین من"**
+ نوشته شده در یکشنبه چهاردهم آبان 1385ساعت 22:18 توسط حسن رضایی \|